جنگ اخیر بار دیگر این حقیقت را آشکار کرد که دشمنان ایران اسلامی، بیش از آنکه به دنبال پیروزی در میدان نظامی باشند، به دنبال ایجاد شکاف در جبهه داخلی و فرسایش سرمایه اجتماعی هستند. راهبرد آنان روشن است؛ تبدیل اختلاف سلیقه به اختلاف هویتی و رویارویی نیروهای انقلاب با یکدیگر.

در چنین شرایطی، بازخوانی مکتب امیرالمؤمنین علی(ع) یک ضرورت است. آن حضرت در سخت‌ترین میدان‌های نبرد، هرگز عدالت را فدای احساسات نکرد و هرگز اختلاف‌نظر را بهانه‌ای برای حذف مؤمنان قرار نداد. از نگاه علوی، معیار حق، عدالت، تقوا و بصیرت است؛ نه تندترین شعارها و نه بیشترین اتهام‌ها.

رهبر معظم انقلاب نیز بارها تأکید کرده‌اند که «انقلابی‌گری بدون عقلانیت، به انحراف می‌انجامد» و «جذب حداکثری و دفع حداقلی» از اصول اساسی حرکت انقلاب اسلامی است. این نگاه، در امتداد همان سیره‌ای است که امیرالمؤمنین(ع) در اداره جامعه اسلامی به نمایش گذاشت.

یکی از آسیب‌های جدی برخی جریان‌های سیاسی و رسانه‌ای، گرفتار شدن در «انقلابی‌نمایی» به جای «انقلابی‌گری» است. انقلابی‌نمایی یعنی هر کس با ما نبود، علیه ماست؛ هر نقدی را خیانت دانستن؛ هر اختلاف اجتهادی را نشانه بی‌ایمانی معرفی کردن و دایره انقلاب را هر روز کوچک‌تر کردن. این همان چیزی است که دشمن از آن استقبال می‌کند.

تاریخ اسلام نیز هشدار بزرگی در برابر این آفت دارد. خوارج، اهل عبادت و ظاهرگرایی بودند، اما به دلیل فقدان بصیرت و فهم صحیح از دین، شمشیر خود را به جای دشمنان اسلام، به سوی امیرالمؤمنین(ع) گرفتند. خطر خوارج، بیش از آنکه در عبادتشان باشد، در تنگ‌نظری، تکفیر و ناتوانی آنان در تشخیص اولویت‌ها بود.

امروز نیز جبهه انقلاب باید مراقب باشد که گرفتار همین آسیب نشود. نقد مسئولان، مطالبه عدالت، مبارزه با فساد و دفاع از ارزش‌های انقلاب، همگی وظایف نیروهای مؤمن و انقلابی است؛ اما این وظایف نباید به بهانه‌ای برای تخریب، اتهام‌زنی، نفی نیروهای دلسوز و ایجاد شکاف در جبهه انقلاب تبدیل شود.

قرآن کریم هشدار می‌دهد: «وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ» (انفال، ۴۶)؛ با یکدیگر نزاع نکنید که سست می‌شوید و قدرت شما از میان می‌رود. این آیه، نقشه راه امروز ما نیز هست. وحدت، به معنای تعطیل کردن نقد نیست؛ بلکه به معنای حفظ مرز میان اختلاف داخلی و تقابل با دشمن خارجی است.

امروز، بیش از هر زمان دیگر، جبهه انقلاب به «بصیرت علوی»، «اخلاق نبوی» و «استقامت حسینی» نیاز دارد. انقلابی واقعی، کسی است که در برابر دشمن خارجی قاطع، در برابر مردم متواضع، در برابر فساد بی‌امان و در برابر برادران ایمانی منصف باشد. چنین انقلابی‌گری است که می‌تواند ایران اسلامی را از پیچ‌های تاریخی عبور دهد و آرمان‌های انقلاب را به نسل‌های آینده منتقل کند.